Friday, June 3, 2011

മുറിവ്

സംസ്കാരങ്ങളുടെ ഇരുള്‍ വീണ പാതയിലുടെ,
നഗ്നനായി യാത്ര തുടരുന്നു..
നിശബ്ദ സുന്ദരമായൊരു സ്വപ്നത്തിന്‍,
ചിറകുകളിള്‍‍ ...
എന്റെ മരുപ്പച്ചകളിലേക്ക്..
വസന്തത്തിന്‍ നിഴലുകള്‍ തേടി,
ആകാഷപ്പറവയായ് ഞാന്‍ പാറിപ്പറന്നു..
കാലത്തിന്‍ നശ്വര കരങ്ങളില്‍ ,
ഞാനെന്നും,
വന്യം സൌന്ദര്യമാണ് തിരഞ്ഞിരുന്നത്...
ഖിന്നയാം ഭൂമി തന്‍ ദീന വിലാപങ്ങള്‍ ,
മമ കര്‍ണപടം ശൂന്യമാകവേയ്,
മാതാവാം പ്രകൃതി തന്‍ സത്വ തേടി,
അലയുന്നു ഞാനൊരു ഭിക്ഷാം ദേഹി...
എന്‍ മൌന നൊമ്പരങ്ങള്‍ രാഗമായു‍ണരവേയ്,
എന്നാര്‍ദ്രമാം കരങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നിരുന്നു...
എന്‍ സ്വപ്നങ്ങളിലെ ചിരിക്കും പൂക്കള്‍ക്ക് ,
നിറം ചുവപ്പോ അതോ വെള്ളയോ?
യുഗ മാതാവാം പ്രകൃതി തന്‍,
മോക്ഷത്തിന്‍ മണ്ചെപ്പില്‍ ..
ഋതുക്കള്‍ സുഷിര ശൂന്യവും,
ഞാന്‍ ലോല ഹൃദയനും
ആയിത്തീരട്ടെ ....

മാര്‍ഗം

ധന്യമാം  മ്ന്ധസ്മിതമുയര്‍തുമീ,             
കാട്ടു പൂക്കളുടെ മനമെനി
ക്കറിവില്ല ...
ഹൃദയ കാമനകള്‍ തോട്ടുന
ര്‍തുമീ ,
കാണക്കിളികളുടെ സ്വരമെനിക്കറിവില്ല...

പുഴയൊരു നെടുവീ
ര്പ്പായെന്നുമെന്‍ ,
ഹൃത്തില്‍ കുളി
രേകിയിരുന്നു...
എന്റെ മേനി തന്‍ കോണ്‍
നരബ്പുകളില്‍ ,
ആ  പുഴകള്‍ ,
മധു ചഷക
മായോഴുകി...

ഓര്‍മ്മ തന്‍  വനത്തില്‍, ഭൂതകാല പ്രഭയില്‍
മമ ഹൃദയം നിര്‍മ്മലമാകവേ...
കണ്ണുകളാല്‍ സൂര്യനെ പ്രണയിച്ച താമരയും,
കൈകളാല്‍ കാറ്റിനെ  പ്രണയിച്ച ശലഭവും,
മാത്രം...

ഹരിതാഭ
മാം വയലോലകളും ,
കേളീ പ്രസാദാമാം  വനങ്ങളും ,
വാക്കുകളില്‍ ഒതുങ്ങവേയ് ...
ഓര്‍മതന്‍ പുല്‍ക്കൂട്ടിലായിരം,
ണ്ണ്‍ ചെരതുകള്‍ തെളിയിക്കാം...
ഹൃദയങ്ങള്‍ ദീപമാനമാകട്ടെ.....